Feeds:
Yazılar
Yorumlar

İnsan da vazgeçer…

Vazgeçemezsin demişti

Nerede nasıl olursan ol vazgeçemezsin

Aslında hep kendine fazlasıyla güvenmişti

Hayatın ona asla oyunlar oynamayacağına

Bir şekilde ama bir şekilde şansın yanında olacağına inanmıştı

Fark etmediği zaman da kendi oyununu oynuyordu

Fark edememişti çünkü sevmek nedir bilmiyordu

Sevmenin saplantı halinden ayrılamamış

Belki yeterince büyümemişti

Ama sevmek de yorulur demişti şairler

Evet, sevmek de yorulur

Hele de bir karşılığı olmayan seviler

Gün gelir, insan vazgeçer

Belki de kendisine döner

Uzun zaman önce vazgeçtiği kendisine

Anlamadığı, asla anlamayacağı şeyi anımsatır usulca

İnsan döner dolaşır kendine gelir

Başkasından vazgeçmek ölüm değildir

Hele de başkası için kendisinden vazgeçmiş olan biri için

Anlasaydı, anlasaydı ne olurdu bilemem

Bilmek ister miyim

O da yakında geçer

Sevmek de yorulur, insan da vazgeçer

 

İstanbul

2 Eylül 2017

Reklamlar

Sevda…

Gelir, yüreğini alır ve gider

Bu kadar basit demişlerdi

Bu kadar kısa

Bu kadar acımasız mı diye sormamıştım

Ve ömrüm boyunca acıtacak kadarda kudretli olduğunu

Doğduğum anda öleceğimi de

Söylerlerdi belki…

Uğruna döktüğün gözyaşlarından

Ve ona, sadece ona adanmış anlarından habersiz

Çeker gider demişlerdi de

Sen gittiğinde benim de biteceğimi

Yavaş yavaş,

Her yanım acıyarak

Ve her anım da ama her anım da

Seni bir kere ama son bir kere görmek için

Bir kez daha sana sarılabilmek için

Yanıp tutuşacağımı söylememişlerdi

Hiç düşünmemiştim o zamanlar

Ne de olsa çocuktum

Ve ölüme benden daha yakın

Hem belki de çok yakın

Büyüklerimden dinliyordum sevdayı

Gerçekten, gerçekten böyle miydi kara sevda

Bilmiyordum

Keşke, keşke hiç bilmeseydim

Ve keşke, keşke hiç tanımasaydım seni

Belki o zaman, işte o zaman

Biraz daha yaşayabilirdim

Biraz daha nefes alabilirdim demek değil

Biraz daha seni umut ederek yaşayabilirdim belki de…

Tanımasaydım seni

Yaşamasaydım o günü

İlk kez yaşamaktan bu kadar keyif aldığım

Ama aslında ölüme adım attığım o günü…

İstanbul

27 Temmuz 2015

Aynı Anda…

Aynı anda ölmelisin sevdiğinle

Ne önce, ne sonra; aynı anda

Ne kendini yalancı avuntularda kaybetmelisin,

“Benden önce ve sadece bana ait olarak,

başka birisini sevmeden,

beni bekleyeceği yere gitti” demelisin;

Ne de önceden ölerek ona sensizlik dolu

Her gün yanıp kavrulacağı bir dünya bırakmalısın.

Aynı anda ölmelisin sevdiğinle…

Korkma ölüm hiçbir şeyin sonu değil.

Bir dur, bakınıver etrafına,

Onca insan, onca şehir, onca sevda

Hangisi yok olup gitti,

Her biri, her an, bir yerlerde yaşanmıyor mu?

Hiç kimse ama hiç kimse ölümle yok olmaz,

Anlarsın sonunda.

Ve sen kızım aynı anda ölmelisin sevdiğinle

Ne önce, ne sonra aynı anda…

24 Temmuz 2015

İstanbul

01:06

Yokluğunda…

Sana adanmış bir ömür yaşıyorum yokluğunda

Şimdi nerde, kimlesin bilmiyorum ya

Hayaller kuruyorum

Belki güneşli bir sahil kasabasında

Belki yalnızlıklarınla baş başa

Koca bir metropolün tam ortasındasın

Belki de kendinle yerli yersiz kavga ettiğin anlardasındır

Özür dilerim ama yalnız hayal edebiliyorum seni

Sen de benim kadar yalnızsındır diye umuyorum

Kendimden utanıyorum bu anlarda

Böyle öğretilmemişti aşk eski zamanlarda

Onun mutluluğuyla mutlu olmak demişlerdi

Ve kıskanmamalıydı seven

Sevdiği başkasının olsa da

Ama gel gör ki gözlerinde başka bir gölge,

Kollarında başka bir fani hayal etmek bile ölüm bana

Sen de benim kadar özlüyorsundur diyorum

Aslında sana gelecek cesareti bulamadan

Senin de yok olmanı diliyorum bir yanımla

Yokluğun, yokluğun artık çekilmez bir hal alıyor

Özlem desem değil, pişmanlık hiç değil

Okyanus ortasında yapayalnız kalmak gibi bir şey

Etrafında onca kara parçası dururken

Hiçbir limana demir atamamak

Ve hep çoktan sürgün edildiği

Bir limana geri dönme isteği sanırsam

Bazen duraksıyorum yokluğunda

Bir yerlerde kayboluyorum

Olmazdı, imkansızdı diyorum

Zorlasak da, koşsak da yemezdi gücümüz diyorum

Yine utanıyorum

Ben ki Torosların aşk destanlarıyla büyüdüm

Aşkı hiç anlamamış olmanın

Cesaretini kuytu köşelerde kaybetmiş olmanın üzüntüsünde yok oluyorum

Halen gelmek istiyorum sana

Öyle vardiya nöbetlerindeki ahmak voltalarla değil

Koşar adım, koşar adım gelmek istiyorum

Ama cesaretim çoktan terk edip gitmiş

Yüreğim çoktan satılmış ikinci el pazarlarda

Yokluğunu bile adam gibi yaşayamazken

Bir kez daha anlıyorum sana neden gelemediğimi

Ben seni hak etmediğim için vazgeçtim

Belki de kendimi böyle avutup

Ömrümün en güzelini böyle mahvettim

Bilemiyorum

Özlüyorum

Utanıyorum

Yavaştan sensiz ve yokluğunda mahpus bir halde

Ölüyorum

11 Haziran 2015

İstanbul

Gidişin…

Mayıs’ın 10’uydu

Rüzgar uğurluyordu seni

Ve yağmur gözyaşlarına inat

Mevsimi geçmesine rağmen gitmiyordu

Delicesine yağıyordu…

Bir düşü kaybediyordum

Hem de bir daha bulamayacağım bir düşü

Beni, neden sevdiğimi anlamayacak kadar ahmaklaştırmış bir düşü

Halen bilmiyorum; neden, niçin sevdim seni

Şuursuz hallerimde de değildim oysaki

Seni mi sevdim, yoksa

Yoksa bana getirdiğin özlemleri mi?

Bilmiyordum ve halen bilmiyorum

Belki de sevda demek bilmemeyi,

Anlamamayı becerebilmekti

Belki ben orada kaybettim seni

Bilemiyorum

Ama sebebi ne olursa olsun

Bir düşü kaybediyordum

Sarılmak istiyordum sana

Bırakmamak, sonsuza kadar

Öylece kalmak istiyordum

Yapamıyordum

Oysa söylenecek o kadar söz,

Yapılacak o kadar şey vardı ki

Hepsi basit bir sarılmayla başlayacaktı belki

Hani diyordum, hani gitmesen

Şurda bir yerlerde,

Çok uzak olmasa, yakınımda yaşlansan

Arada bir sesini duysam diyordum

Sen gitmek zorundaydın

Ben anlamıyordum

Destansı bir terk ediş değildi gidişin

Ama ben ölüyordum

Hele, hele son sözlerini duyamamak

Bir şeyler mırıldadığını görmek

Ama anlayamamak var ya

İşte gidişin ben de hep anlayamadığım o fısıltılar gibi

Ne zaman özlesem,

O fısıltılarda umutlanırım

Belki, belki o gün söyleyemediklerini söyler,

Bir gün gelir diyorum

Oysa gidişin, destansı olmasa da

Dönülmez bir gidişti,

Ve ne yazık ki,

ben halen o günde yaşıyorum…

İstanbul

3 Haziran 2015

Açılsa Kapım…

Açılsa kapım ve girsen içeri

İmkansız da olsa…

Yanıma kadar gelmene izin vermesem;

Koşsam, sarılsam sana

Bir şey söylemesek, sussak yalnızca

Ne kadar susarız bilmiyorum

Ama sussak saatlerce

Sımsıkı sarsam seni

Bir daha, bir daha

Hiç bırakmayacakmış gibi

Ve sen de hiç gitmesen…

Açılsa kapım ve girsen içeri

Tekrar nefes aldığımı hissetsem

Aydınlansa ışığınla dört bir yanım

Onca özlem, onca yalnızlığı silsem kokunda

Tutsam ellerinden,

Ve sonra, oracıkta ölüversem

Tanrım, ne muhteşem bir ölüm

Tam yaşamaya başlamışken

Ellerine tutunmuşken ölsem

Bir daha, bir an bile olsa

Sensiz nefes almayacağımı bilerek ölsem…

Açılsa kapım ve girsen içeri

Ne muhteşem bir geliş bu, bir bilsen

Uğruna her şeyden vazgeçmeye değer…

1 Haziran 2015

İstanbul

Bu Aralar…

Yokluğun, yokluğun beni de yok ediyor bu aralar

Her anım senle dolu, her düşüncem sende kalmış

Yeniden başlayamıyorum hayata

Bıraktığın yerde nefes dahi almadan bekliyorum

Hiçbir şey ama hiçbir şey yapamıyorum

Ayağa kalkacak kudretim dahi yok

Bir çöküntüden daha beterim anlayacağın

Yine de yine de seni düşünmeden edemiyorum

Bir edebilsem, ah bir edebilsem

Sensiz de yaşanabileceğini söylüyorlar

İnanmıyorum

Belki de inanmak istemiyorum

Hiçbir şey bilmediğimin daha yeni farkına vardım

Sözde büyümüş adam olmuşum

Şakaklarım çökmüş bildiğin yaşlanıyorum

Ama ben halen çocuk olmak istiyorum

Tıpkı yanında olduğum gibi

Tıpkı sen yanı başımdayken olduğu gibi

Umudum yok aslında dönmene dair

Yine de ne bileyim işte

Umutsuzda olsa

Bekliyorum…

İstanbul

31 Mayıs 2015