Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Posts Tagged ‘akşamcı şiiri’

Gelir, yüreğini alır ve gider

Bu kadar basit demişlerdi

Bu kadar kısa

Bu kadar acımasız mı diye sormamıştım

Ve ömrüm boyunca acıtacak kadarda kudretli olduğunu

Doğduğum anda öleceğimi de

Söylerlerdi belki…

Uğruna döktüğün gözyaşlarından

Ve ona, sadece ona adanmış anlarından habersiz

Çeker gider demişlerdi de

Sen gittiğinde benim de biteceğimi

Yavaş yavaş,

Her yanım acıyarak

Ve her anım da ama her anım da

Seni bir kere ama son bir kere görmek için

Bir kez daha sana sarılabilmek için

Yanıp tutuşacağımı söylememişlerdi

Hiç düşünmemiştim o zamanlar

Ne de olsa çocuktum

Ve ölüme benden daha yakın

Hem belki de çok yakın

Büyüklerimden dinliyordum sevdayı

Gerçekten, gerçekten böyle miydi kara sevda

Bilmiyordum

Keşke, keşke hiç bilmeseydim

Ve keşke, keşke hiç tanımasaydım seni

Belki o zaman, işte o zaman

Biraz daha yaşayabilirdim

Biraz daha nefes alabilirdim demek değil

Biraz daha seni umut ederek yaşayabilirdim belki de…

Tanımasaydım seni

Yaşamasaydım o günü

İlk kez yaşamaktan bu kadar keyif aldığım

Ama aslında ölüme adım attığım o günü…

İstanbul

27 Temmuz 2015

Reklamlar

Read Full Post »

Aynı anda ölmelisin sevdiğinle

Ne önce, ne sonra; aynı anda

Ne kendini yalancı avuntularda kaybetmelisin,

“Benden önce ve sadece bana ait olarak,

başka birisini sevmeden,

beni bekleyeceği yere gitti” demelisin;

Ne de önceden ölerek ona sensizlik dolu

Her gün yanıp kavrulacağı bir dünya bırakmalısın.

Aynı anda ölmelisin sevdiğinle…

Korkma ölüm hiçbir şeyin sonu değil.

Bir dur, bakınıver etrafına,

Onca insan, onca şehir, onca sevda

Hangisi yok olup gitti,

Her biri, her an, bir yerlerde yaşanmıyor mu?

Hiç kimse ama hiç kimse ölümle yok olmaz,

Anlarsın sonunda.

Ve sen kızım aynı anda ölmelisin sevdiğinle

Ne önce, ne sonra aynı anda…

24 Temmuz 2015

İstanbul

01:06

Read Full Post »

Mayıs’ın 10’uydu

Rüzgar uğurluyordu seni

Ve yağmur gözyaşlarına inat

Mevsimi geçmesine rağmen gitmiyordu

Delicesine yağıyordu…

Bir düşü kaybediyordum

Hem de bir daha bulamayacağım bir düşü

Beni, neden sevdiğimi anlamayacak kadar ahmaklaştırmış bir düşü

Halen bilmiyorum; neden, niçin sevdim seni

Şuursuz hallerimde de değildim oysaki

Seni mi sevdim, yoksa

Yoksa bana getirdiğin özlemleri mi?

Bilmiyordum ve halen bilmiyorum

Belki de sevda demek bilmemeyi,

Anlamamayı becerebilmekti

Belki ben orada kaybettim seni

Bilemiyorum

Ama sebebi ne olursa olsun

Bir düşü kaybediyordum

Sarılmak istiyordum sana

Bırakmamak, sonsuza kadar

Öylece kalmak istiyordum

Yapamıyordum

Oysa söylenecek o kadar söz,

Yapılacak o kadar şey vardı ki

Hepsi basit bir sarılmayla başlayacaktı belki

Hani diyordum, hani gitmesen

Şurda bir yerlerde,

Çok uzak olmasa, yakınımda yaşlansan

Arada bir sesini duysam diyordum

Sen gitmek zorundaydın

Ben anlamıyordum

Destansı bir terk ediş değildi gidişin

Ama ben ölüyordum

Hele, hele son sözlerini duyamamak

Bir şeyler mırıldadığını görmek

Ama anlayamamak var ya

İşte gidişin ben de hep anlayamadığım o fısıltılar gibi

Ne zaman özlesem,

O fısıltılarda umutlanırım

Belki, belki o gün söyleyemediklerini söyler,

Bir gün gelir diyorum

Oysa gidişin, destansı olmasa da

Dönülmez bir gidişti,

Ve ne yazık ki,

ben halen o günde yaşıyorum…

İstanbul

3 Haziran 2015

Read Full Post »

Açılsa kapım ve girsen içeri

İmkansız da olsa…

Yanıma kadar gelmene izin vermesem;

Koşsam, sarılsam sana

Bir şey söylemesek, sussak yalnızca

Ne kadar susarız bilmiyorum

Ama sussak saatlerce

Sımsıkı sarsam seni

Bir daha, bir daha

Hiç bırakmayacakmış gibi

Ve sen de hiç gitmesen…

Açılsa kapım ve girsen içeri

Tekrar nefes aldığımı hissetsem

Aydınlansa ışığınla dört bir yanım

Onca özlem, onca yalnızlığı silsem kokunda

Tutsam ellerinden,

Ve sonra, oracıkta ölüversem

Tanrım, ne muhteşem bir ölüm

Tam yaşamaya başlamışken

Ellerine tutunmuşken ölsem

Bir daha, bir an bile olsa

Sensiz nefes almayacağımı bilerek ölsem…

Açılsa kapım ve girsen içeri

Ne muhteşem bir geliş bu, bir bilsen

Uğruna her şeyden vazgeçmeye değer…

1 Haziran 2015

İstanbul

Read Full Post »

BABAMIN KÖYÜ…

BABAMIN KÖYÜ…

Orda bir yerde

Ne uzak ne yakın

Sana göre uzak bana göre yakın

Bir köy var babamdan dinlediğim

Gitmediğim bir zaman, bir zamansa gidemediğim

Pınarlar var derdi, yaylalık bir yermiş

Memleketin kimine çok uzak kalan bir yerinde

Sessiz ama çaresiz değilmiş insanlar

Arada köy kavgaları olurmuş

Amma yakılan ağıtlar buradakinden daha bir anlam katarmış ölüme

Sonra oraya gömün beni derdi

Hep bir özlem, hep bir hasret

Tuhaf gelirdi anlamazdım, anlasam da anlamazdım

Çünkü görmeden, o hep bahsettiği kokusunu duymadan

Nasıl anlayacaktım

Aslında orayı onun kadar sevdiğimi çok sonra anlayacaktım

Bu sefer ağlayan yüreğimde tutacaktım

Her şey için geç zannederdim

Oysa bir gitsem, bir görsem kesin severdim

Dedim ya orası babamın köyüydü

Bir nevi ata yurdum

Memleket içinde memleket yani…

Bilal ERTUĞRUL

14 Ekim 2012

09:14

Read Full Post »

SANA RAĞMEN…

SANA RAĞMEN…

Adını bile bilmeden seviyorum seni

Zaten ihtiyaç dahi duymuyorum

Hiç bilmediğin, tanışmanın mümkün olmadığı

Anadolu’nun uçsuz bucaksız ovalarından çiçekler topluyorum sana

Tek bir siluete dünyayı yüklüyorum

Haberin yok…

Sırf sen geçeceksin diye yollarda kalıyorum

Ve sırf belki sen kokarsın diye çiçekler topluyorum

Kopardığımı sanma sadece kokluyorum

Uzaktan, hesapsız, kitapsız seviyorum seni

Bir uzak diyardan bakar gibi yani

Kapını çalmak istiyorum en uslanmaz saatlerimde

Sonra vazgeçiyorum

Çünkü sana sen de olmayan her şeyle bakıyorum

Belki o kadar güzel konuşmuyorsundur

Belki öyle çok fazla gülmüyorsundur

En kötüsü belki sana verilen hiçbir şeyi hak etmiyorsundur

Ama olsun ben seni sende olan olmayan her şeyle seviyorum

Ben seni sen olmadan seviyorum

Çünkü sen olsan kaybedeceğimden korkuyorum

Seni, sade katıksız senle kirlenmeyecek kadar seviyorum

Anlasana ben seni sana rağmen seviyorum…

Bilal ERTUĞRUL

6 Eylül 2012

17:18

Read Full Post »

GÖZYAŞLARIN SEBEBİM…

GÖZYAŞLARIN SEBEBİM…

Ağlama demiyorum ağla istediğin kadar

Ne de olsa yalnız değiliz buralarda

Elbet gözyaşını silecek biri çıkar

Gözyaşını sileni bulmak kolay nasılsa

Ama ağladığını anlayacak zor çıkar

Hani gözlerin güldüğünde kalbinin ağladığını

Sen diye kendinden geçecek olanı

Ve sen ağladın diye

Sırf sen ağladın diye

Ağlayacak olanı…

Sana beni bulamazsın demiyeceğim

Bulursun belki

Ama zor olacak araman

Zor olacak onca şeyi anlatman…

Belki de bu yüzden büyütüyorum kendimi

Sırf bu sebeptendir belki de

Sen gitmek istediğinde

Kapatmaya çalıştım kalmayan gücümle bütün kapıları

Anlasana bulamazsın benim gibi birini

Sen ağladın diye dünyayı yıkacak olanı

İşte eskimiş sevdiğin sen için böyle deli

Ama artık gücüm kalmadı

Durduramıyorum seni…

Oysa sen biraz sakin olsan

Biraz durup dinlenebilsen

Bak neler yapacaktım

Sen için benden vazgeçmişken

Gözyaşlarına dayanamadım

Belki de sırf bu sebepten izin verdim gitmene

Sırf sen bir daha ağlama diye…

Bilal ERTUĞRUL

5 Eylül 2012

22:34

Read Full Post »

Older Posts »