Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Posts Tagged ‘Şems’

BOZKIRDA GÜL GİBİ KAÇ TANE ÇİÇEK ÇIKTI Kİ BİZ KOKUSUNU ALMAYALIM BE HOCA!

Ben dostlarımı ne kalbimle severim ne de aklımla,

Olur ya Kalp durur, Akıl unutur…

Ben dostlarımı ruhumla severim,

Çünkü o ne durur ne de unutur…

Bozkır’a bozkırlığını, yalnızlığını unutturan yegâne çiçeğe, Mevlana’ya atfedilir bu dizeler. Evet, o öyle bir çiçektir ki bozkıra bozkırlığını unutturmuştur. O öyle bir çiçektir ki yegâne dosta ulaşmak için tüm dünyadan da dünyalıktan da vazgeçmiştir. O öyle bir çiçektir ki ben onda ışığı gördüm, o olmasa ne güneşi ne de onu yaradanı görürdüm, onu o göklerde tüm haşmetiyle bulunduranı tanıyamazdım dediği dostu Şems-i Tebrizi için döktüğü gözyaşlarıyla o susuz bozkırı suya doyurmuştur ki o çöl bugün halen senin gibi çiçekler çıkarabilmektedir. Evet, ben bu dünyadaki şanslı insanlardan birisiyim. O çiçeklerden birkaç tanesiyle tanışma arkadaş, dost olma şansım oldu. Utku Yanaroğlu unlardan birisiydi geçen yazılarımızda değindim. Birkaç tane daha var bir kısmına hiç değinemeyeceğim, bir kısmına belki sadece ölmeden önce görürsem söyleyebileceğim. Bir de naçizane benim verdiğim mahlasıyla Hoca var. Ramazan Çınar var. İşte bugün size bu çiçeğin kokusundan bahsetmeye çalışacağım. Ama bir yandan da şunu çok iyi bileceğim: O kokuyu almadan o çiçeği de asla anlayamazsınız. Bu yüzden ey bilenler fırsatınız varken o kokudan doya doya alınız. Günü geldiğinde çok ararsınız.

Ramazan Çınar’la tanışmama vesile Ali Utku Yanaroğlu olmuştu. Üniversite Hazırlık da 2. dönemin başındaydık. Ali Utku Yanaroğlu’nda bir dost bulduk. Ama onun bize başka bir dost daha getireceğini açıkçası o günlerde hiç ummazdık. Ama oldu. O ize öyle bir dost getirdi ki yeri geldi bize kardeşten de öte oldu. Zaten bu dostlar olmasa Başkent bize zor vatan olurdu.

Ramazan Çınar nam-ı diğer Hoca bize Mevlana’dan, Şems’ten dosttan en büyük dosta ulaşma yolundan bir armağandı. Zor günlerde yaşadık, zorunlu günlerde. Acıları bal eylemesini de bildik yeri geldi birbirimiz için bala zehir diyip dost için zehre de daldık. Boyumuzdan büyük hayallerimiz vardı. Olabildiğince onlar için çalıştık. Henüz binayı tamamlamadık ama en azından temeli çok sağlam attık.

Bize gelip onu kötüleyen, ona gidip bizi kötüleyen de az olmadı hani. Ama biz gülü sevmenin dikensiz olmayacağını da biliyorduk ve belki de onlar tıpkı diğer dostlarda olduğu gibi bizim bunu bu kadar küçük yaşlarda nasıl bildiğimiz anlamıyordu. Belki de sırf bu sebepten kınıyorlardı. Ama biz diken olmasa gülü sevemezdik. Çünkü o dikenler olmasa en güzel gül olan dostluğu, dostları asla bulamazdık. Yeri geldi birbirimizin kalbini de kırdık, yeri geldi bülbüllere kanıp gülistan da olduğumuzu da anlamadık. Ama o bülbüllere sevdalanmasaydık o güllerin kalplerini dostluk cilasıyla parlatmakta da ustalaşamazdık. Hem güllerin şahının, insanların var olma sebebinin asırlar sonra çıkan en güzel tohumlarından Mevlana ve Şems’de yaşamamış mıydı bu ayrılıkları? Şems’de gidip ardından gülistanı dağlamamış mıydı? Her gittiğinde yaktığı yüreğin farkında değil miydi? Ama o gitmeler anlayana asla gitme değildi. O gitmeler olmasa, o bülbüllere kanmalar, o yüreklerde yanan kandilleri tutuşturan közler olmasa o Allah aşıkları o kadar yükseğe çıkabilir miydi? İşte biz çıkılamayacağını bildiğimizden dikenleri de o çapkın bülbülleri de çok sevdik. Onlar olmasa birbirimizi bu kadar sevemezdik. Bugünden yarını bu kadar da aydınlık göremezdik. Kuraklıktan sonra gelecek yağmuru, kıtlıktan sonra gelecek bolluğu nasıl görürdük? Biz işte bu yüzden birbirimizi çok sevdik.

Biz tüm denemelerimize, ufaktan alınmalarımıza rağmen gidemedik, zaten bu dostluğa ermiş adamlar olarak gidemezdik. Ey Hoca, Bozkırın ortasında diken çıkmaya korkarken, yabani otlar yetişmeye utanırken, korkmadan, utanmadan çıkan ve yediverenler gibi şahlanan Hoca. Bugün yarının tohumu, yarın bugünün başlattığının sonu. Ama oraya o kadar iyi gidiyoruz ki bir kez daha boyumuzdan büyük işler yapacağımızı o kadar iyi biliyoruz ki. Geceden sonra gelecek güne, güneşe o kadar iyi hazırlandık ki korkmuyoruz. Yılmıyoruz, yolun dikenini sondaki gülü görüp başkasının gülü sevdiği gibi seviyoruz. Bugünlerde ayrılıyoruz. Ne kadar uzak kalırız, ya da uzakta kalabiliriz bilmiyoruz. Ama döneceğimiz güne orada bıraktığımız dostlara kavuşacağımızı çok iyi biliyoruz.

Bu ara sana benden fazla yükleniyorlar. Kısa süreli de olsa bizim gittiğimizi sanıyorlar. Yanılıyorlar bir kez daha ama bu sefer öncekilerden de daha fazla yanılıyorlar. Ben kendi adıma bir gün ruhumdaki, hani o seni, dostları sevmekte yalnız kalbimi de kibirli aklımı da ezen ruhumu, eksik parçasını tamamlamak üzere yola çıktığım ruhumu tamamladığımda döneceğim. Ve döndüğümde seni bulacağımı umacağım. Aslında sadece ummayacağım bu dostluğun kuvvetiyle adımdan da iyi bileceğim. Her dara düştüğümde hatırlayacağım. Dönmek için, sizi bir kez daha bulmak için ben hatalarımdan arınırken, bu ruhu tamamlarken, sizin tertemiz kalacağınızı benimkiyle kıyaslanmayacak hatalarınızı hani o ufak yabani otları, o bozkırdan size yapışıp gelen otları da temizleyip tertemiz bir gülistanda beni bekleyeceğiniz bilerek gidiyorum. Arada kaybettiklerimiz için şimdiden özür diliyorum ama o gülistanı daha da büyütmek, o gülistanla dünyaya yetecek bir kokuya sahip olmak için gidiyorum, bunu anlamanızı beklemiyorum ama anlayacağınızı elbet bir gün anlayacağınızı biliyorum. Bu gidiş Şems’in ilk gidişine benziyor ama ben ikincisini yapmamak için de size söz veriyorum. Hem her zaman ne diyoruz, ne için çalışıyoruz:

Yarın elbet bizim elbet bizimdir;

Gün doğmuş gün batmış ebed bizimdir…

Doğmamış çocuklarımıza daha iyi bir dünya bırakmak için döneceğim güne kadar…

Hoşça kalın…

Bilal ERTUĞRUL

9 Aralık 2011

23:40

Reklamlar

Read Full Post »